Stomia

Stomia – inaczej sztuczna przetoka.

Stomia – inaczej sztuczna przetoka.

Słowo "stomia" pochodzi z języka greckiego i oznacza "otwór". Stomia jelitowa, inaczej nazywana sztucznym odbytem jest to sztuczne wyprowadzenie światła jelita (cienkiego lub grubego) poza jamę brzuszną. Umieszcza się ją na przedniej ścianie brzucha, gdzie istnieją odpowiednie warunki do zaopatrzenia w sprzęt stomijny.
Istnieje wiele rodzajów stomii i przyczyn, dla których się ją wyłania. Również wyłonienie dróg moczowych poza pęcherz i cewkę moczową określane jest stomią (urostomią).
Stomia może być pojedyncza - "jednolufowa" - gdy na powłoki wyprowadzony jest przekrój światła jednego odcinka jelita lub podwójna - "dwulufowa" - gdy wyprowadzeniu ulega fałd utworzony z pętli jelita, a na zewnątrz widoczne są dwa otwory. Stomia dwulufowa traktowana jest zazwyczaj jako tymczasowa.

Stomia na układzie moczowym (urostomie)

• Stomie takie są wykonywane w celu umożliwienia odpływu moczu z dróg moczowych i zwykle muszą być zaopatrzone w specjalny worek urostomijny, przyklejany na brzuchu, do którego spływa mocz. Urostomia może być wykonywana z powodu utrudnienia odpływu moczu z nerki (spowodowanego kamicą nerkową lub moczowodową), nowotworów pęcherza lub dróg rodnych, wad wrodzonych pęcherza i dróg moczowych.
• Miejsca wytworzenia urostomii
  * Ureterostomia - przetoka wytworzona na moczowodach. Stomię moczowodową najczęściej wykonuje się przy wykorzystaniu fragmentu jelita (cienkiego lub grubego), którego jeden koniec łączy się z moczowodami, a drugi z powłokami brzusznymi. Stomia taka może być wykonywana jako stomia stała (ostateczna), podczas gdy pozostałe rodzaje urostomii zawsze są tylko czasowe.
  * Pielostomia - przetoka wytworzona na miedniczce nerkowej.
  * Nefrostomia - przetoka wytworzona na miąższu nerki.
  * Cystostomia (vesicostomia) - przetoka wytworzona na pęcherzu moczowym.
  

Stomia - Operacje z wykorzystaniem wstawki jelitowej

* Operacja Brickera - ponadpęcherzowe odprowadzenie moczu z wykorzystaniem wstawki z jelita cienkiego
* Operacja Wallace II
* Operacja Colon conduit - w tej operacji, w odróżnieniu od Brickera i Wallace II, wykorzystuje się fragment jelita grubego

Zaopatrzenie stomii (sprzęt stomijny)

• Stomie wydalnicze (kolostomia, ileostomia, urostomia) muszą być stale zaopatrzone w specjalny sprzęt stomijny, ponieważ wydalanie kału (a w przypadku urostomii moczu) jest całkowicie niekontrolowane. Zaopatrzenie stomii polega na naklejaniu na skórę wokół stomii (na brzuchu) plastikowych woreczków, do których spływa kał lub mocz. Woreczki te mogą być ileostomijne, czyli otwierane na dole (dzięki temu można opróżniać worek bez konieczności wymiany go na nowy), albo kolostomijne - zamknięte (w tym przypadku wypełnienie woreczka wiąże się z koniecznością odklejenia go i przyklejenia nowego). Worki urostomijne zawsze są otwierane, na dole posiadają kranik do odpuszczania moczu. Urostomicy mogą też używać specjalnych zestawów do nocnej zbiórki moczu. Wyróżnia się również sprzęt dwuczęściowy (płytka naklejana na skórę + worki, które nakleja się na płytkę i wymienia dowolnie często bez konieczności odrywania płytki od skóry) oraz jednoczęściowy (woreczki naklejane bezpośrednio na skórę). Sprzęt stomijny jest produkowany przez różne firmy (ConvaTec, Coloplast, B Braun, Dansac) i dostępny w sklepach medycznych. Dostępny jest też różnego rodzaju sprzęt pomocniczy, jak pasty uszczelniające (zwiększające przyczepność woreczków, gdy skóra wokół stomii jest nierówna) czy pasty, gaziki lub pudry gojące (przydatne szczególnie przy ileostomii, gdyż kał wydostający się ze stomii jest wtedy bardzo drażniący wobec skóry).

  źródło Wikipedia
  

  Stetoskopy

• Stetoskop Z Wikipedii
  Stetoskop (od gr. stēthos - pierś, wnętrze i skopein - oglądać), rzadziej nazywany także fonendoskopem, to lekarski przyrząd diagnostyczny służący do osłuchiwania chorego, głównie jego klatki piersiowej, serca i jamy brzusznej.
  Pierwotnie była to słuchawka w postaci lejkowatej rurki z płaskim zakończeniem od strony usznej.
  Koncepcję stetoskopu używanego obecnie wynalazł francuski lekarz René Laënnec w 1816 roku. Dziś większość stetoskopów ma część z membraną i z lejkiem, między którymi można się przełączać. Dalej prowadzą przewody elastyczne biegnące do uszu badającego. Tego rodzaju stetoskop charakteryzuje się silnym wzmocnieniem sygnału akustycznego.
  Inne zastosowania stetoskopu membranowego to wykrywanie lub badanie mechanizmów zegarowych, np. mechanicznych zegarowych zapalników bomb, mechanizmów zamków w skarbcach i sejfach. Istnieją również stetoskopy, gdzie membranę zastąpiono elementem sztywnym, służące do osłuchiwania pracujących głośnych mechanizmów - np. silników. W skrajnym przypadku w roli stetoskopu w maszynowni używa się stalowego pręta.
  
  

  Ciśnieniomierze

• Ciśnieniomierz jest to hydrostatyczny przyrząd do pomiaru nacisku ciśnienia na powierzchnie ciał stałych.
  
  Pierwszy ciśnieniomierz został skonstruowany przez Alberta Pondukta w 1457 r.
  
  

  Ciśnieniomierz

  Ciśnieniomierz aparat do pośredniego pomiaru ciśnienia tętniczego krwi, składający się z manometru (rtęciowego, sprężynowego lub elektronicznego), pompki tłoczącej powietrze, mankietu z komorą powietrzną i zaworka do kontrolowanego wypuszczania powietrza z mankietu. Do pomiaru ciśnienia tętniczego niezbędne są również słuchawki medyczne (stetoskop) umożliwiające usłyszenie tętna w naczyniach krwionośnych.
  Ciśnieniomierz elektroniczny, zakładany na nadgarstek lub na ramię, posiada tylko niewielki moduł elektroniczny z wyświetlaczem i przyciskami sterującymi oraz opaskę, zapinaną zwykle na rzep. Nie ma wyodrębnionych powyżej elementów. Pomiar odbywa się całkowicie samoczynnie. Pompowaniem powietrza, jak i jego wypuszczaniem, sterują układy elektroniczne. Wyniki pomiaru, zwłaszcza przyrządu nadgarstkowego ciśnieniomierza, obarczone są zwykle znacznym błędem, ale w codziennym, domowym użytkowaniu, gdzie liczy się przede wszystkim łatwa obsługa, nie ma to dużego znaczenia. Najdokładniejszy pomiar uzyskuje się aparatem z manometrem rtęciowym.
źródlo Wikipedia.